Pimpernoot! Dat klinkt alsof er een deftige dame in de wei staat, maar eigenlijk is het een struik of kleine boom met eetbare zaden, die vooral wild of als sierplant groeit. En het leuke? Op een enkele boerderij in Nederland kun je ze zelf rapen. Ja, echt. Het is een heerlijk najaarsuitje in september en oktober: de lucht is fris, en aan de takken en tussen het gras hangen en liggen de vruchten, opgeblazen blaasjes die van groen papierachtig bruin worden. In elk blaasje zitten een tot vier harde, ronde, donkerbruine zaden van een halve tot bijna een centimeter.
Het plukken zelf is een familiesport. Wacht tot de blaasjes bruin en droog zijn en vanzelf openspringen. Raap gevallen vruchten op of schud zachtjes aan de takken, en haal de zaden er met de hand uit. Handschoenen zijn handig, want de vruchtwand kan de huid irriteren. Laat groene blaasjes hangen; die rijpen niet meer na. Kies een droge dag, want natte vruchten gaan snel schimmelen. Vooral met vrienden wordt het al snel een wedstrijd: wie heeft de meeste pimpernoten?
Eenmaal thuis liggen de pimpernoten als glanzende knikkertjes op je aanrecht. Alleen de zaden zijn eetbaar, niet de vruchtwand of de bladeren. Je kunt ze rauw eten of roosteren. Ze smaken mild, nootachtig en een beetje zoet, wat lijkend op hazelnoot maar minder vol. Spoel ze kort af en laat ze goed drogen. Bewaar ze droog in een luchtdichte pot op een koele plek (1 à 2 maanden), in de koelkast (3 tot 6 maanden) of in de vriezer.
Kookrecept
Geroosterde pimpernoten met rozemarijn en zeezout
Verwarm de oven voor op 160°C. Leg de zaden op een bakplaat, besprenkel met een klein beetje olijfolie en strooi er fijngehakte rozemarijn en grof zeezout over. Rooster 10-15 minuten tot ze geurig zijn. Laat afkoelen en serveer als snack.
Dus: trek eropuit, raap je pimpernoten, en geniet niet alleen van de noot, maar van het hele ritueel.